Book Review - Aram, Jayamohan

 

 

ஒவ்வொரு முறை சொந்த ஊருக்குப் போகும்போதும், அதிகாலை இருள் நேரத்தில் ரயில்வண்டி ஊரை நெருங்க நெருங்க மனதில் இனம் புரியாத ஒரு உற்சாகமும், மகிழ்ச்சியும் ஏற்படும். அதுவும் ரயில் நிலையத்துக்குள் வண்டி நுழையும்போது  ஊர்ப்பெயர் தாங்கி நிற்கும் அந்த மஞ்சள் நிறப் பெயர்ப்பலகையை கண்டதும் ஏதோ குழந்தைப் பருவத்துக்கே திரும்பியது போல் ஒரு நிம்மதி தோன்றும். வீட்டை விட்டு வேலைக்காக வெளியூர்களில் தங்கத்தொடங்கி கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்கள் ஆகியும் இன்றும் ஊருக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் இந்த அனுபவம் மட்டும் மாறுவதில்லை. நானும் பலமுறை யோசித்ததுண்டு - எத்தனையோ ஊர்கள் சுற்றி வந்தும் வசதிகளும் வட்டமும் குறைந்த இந்த ஊரின் மீது ஏன் இப்படி ஒரு பிடிப்பு, ஒரு ஒட்டு என்று. என் தாய் தந்தையர் இன்னும் இங்கே வாழ்ந்து வருவதாலா? நான் சிறு வயது முதலே பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்த ஊர் என்பதாலா? கல்வியும் நட்பும் காதலும் காமமும் ஆகிய எனது எல்லா உணர்வுகளும் முதலில் வேரோடி வளர இடம் தந்த நாற்றங்கால் என்பதாலா? இன்னும் இந்த ஊரில் 'இது என் சொந்த ஊர்' என்று ஒரு ஒட்டுறவு ஏற்பட என்ன காரணம்? நான் பயின்ற பள்ளி, வணங்கிய கோவில், அப்பா கை பிடித்து ஞாயிறு தோறும் சென்ற சந்தை, நண்பர்களோடு ஓடி விளையாடிய மைதானம், காதலியின் கையை முதலில் பற்றிய தெருமுனை, அம்மாவுக்கு முதலில் சொந்தக் காசில் பட்டுப்புடவை வாங்கித்தந்த கடை, பரிச்சயமான அன்னியர்கள் - இது மட்டுமா காரணம் அல்லது இன்னும் ஏதேனுமா என்றெல்லாம் மனம் யோசிக்க ஆரம்பிக்கும்.      

 

தமிழில் புத்தகம் வாசிப்பதும் கூட அப்படி ஒரு அனுபவம் தான். பிற மொழிகளில் கவிதை முதல் கணிதம் வரை, அறிவியல் முதல் ஆதி மனிதம் வரை எல்லாமே படிக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும், தமிழில் ஒரு புத்தகம் வாசிப்பது ஒரு தனியான  சுகம். என்னதான் ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளில் அறுசுவையில் உண்டு பஞ்சு மெத்தையில் படுத்தாலும், வீட்டுக்கு வந்து அம்மா சமைத்த ரசம் சாதமும் உருளைக்கிழங்கு வறுவலும்  சாப்பிட்டு தன் அறையில் தரையில் வெறும் பாய் போட்டுத்தூங்கும் அந்த சோம்பல் நிறைந்த சுகத்துக்கு எது ஈடு? அது போல ஒரு அமைதி கலந்த சொகுசு உணர்வு தமிழில் புத்தகம் படிக்கும் போது எப்போதுமே வருவதுண்டு. அதற்காக நான் ஏதோ பெரிய தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலன் என்று நீங்கள் எண்ணிக்கொள்ள வேண்டாம்.

 

நான் முதலில் தமிழில் முழுமையாகப் படித்த புத்தகம் என்றால் அது கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வன்' தான். பத்தாம் வகுப்பு முடித்து கோடை விடுமுறையில் பொழுது போகாமல் புலம்பிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் என் அப்பா என் கைகளில் அந்த முதல் பாகத்தைக் கொடுத்து படிக்க சொன்னதன் விளைவு, அடுத்த ஓரிரு நாட்களில் அந்த முழுத் தொகுதியையும் படித்து முடித்திருந்தேன். கல்கியின் கற்பனை கலந்த வரலாற்றுப் புதினங்களுக்குப் பெரிய விசிறியும் ஆனேன். கல்கியைத் தவிர வேறு எழுத்தாளரும், பாரதி போல் வேறு ஒரு கவிஞரும் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள் அடங்கிப் போனேன். வழக்கம் போல் என் அப்பா தான் இப்போதும் என்னை வேறு திசைக்குள் திருப்பினார். சற்றே வாழ்க்கை புரிய ஆரம்பித்த தருணத்தில், அவர் சொன்னபடி ஜெயகாந்தன் கதைகளை படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஊமை ராணியையும், கண்ணம்மாவையும் தாண்டி, எதிரில்  நிற்கும் நடக்கும் என் போன்ற சாதாரணர்கள், அவர்கள் வாழ்வில்  ஏற்படும் இன்பதுன்பங்கள், இன்னல் இடையூறுகள், சின்னச்சின்ன வெற்றிகள், வெறுமைகள் இது எல்லாவற்றையும் பிடரியில் அறைந்தாற்போல்  ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்கள் என்னுள் பதித்துச் சென்றன. சற்றுமுன் சொன்ன பரிச்சயமான அன்னியர்கள் அனைவரையும் நிறுத்தி 'உங்கள் கதை என்ன? உங்கள் வாழ்க்கை ஒழுங்காக செல்கிறதா? நீங்கள் நலமா?' என்றெல்லாம் கேட்டு அளவளாவ விரும்பும் அளவுக்கு, சக மனிதர்களின், சாதாரணமானவர்களின் நிலையை கண் கொண்டு நிறுத்தியது ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்கள் தான்.

 

பின் ஜானகிராமன், நா. பார்த்தசாரதி, சுஜாதா, பாக்கியம் ராமசாமி என்றெல்லாம் படிக்கத்தொடங்கிய போதும் சமகால தமிழ் எழுத்தாளர்களோடு பெரிய பரிச்சயம் ஏற்படவில்லை. கதைகளையும் கவிதைகளையும் தாண்டி நான் அறிவைத் தேடி படிக்க ஆரம்பித்திருந்தது ஒரு காரணமென்றால் எனக்கு தமிழ் இலக்கிய அறிமுகம் செய்து வைத்த ஏன் அப்பா வயது மற்றும் வாழ்க்கை காரணமாக படிப்பதைக் குறைத்துக் கொண்டிருந்ததும் ஒரு காரணம். அவ்வப்போது சில தமிழ் எழுத்தாளர்களைப் பற்றி பேச்சுவாக்கில் கேட்டாலும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்ததில்லை. காரணம் அவை பெரும்பாலும் கற்பனை எழுத்துக்கள் பற்றியவை. அப்படி நான் ஒரு முறை கேள்விப்பட்ட பெயர் தான் 'ஜெயமோகன்'. அப்போது அவரின் 'விஷ்ணுபுரம்' நாவலை பற்றி எங்கும் ஒரு பேச்சு இருந்தது. அதுவும் அதில் இருந்த ஏதோ பிரச்சினைக்குரிய கருத்துக்கள் காரணம் என்று சொல்லப்பட்டதால் நான் அது பற்றி அதிக ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆனால்  ஓரிரு வருடங்களுக்கு முன், ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்தில் என்னை ஒரு நண்பர் பேச அழைத்திருந்தார். பேசிய மூன்று பேரில் நான் மட்டும் தி.ஜானகிராமன் பற்றிப் பேச, மீதி இருவரும் - இரண்டு பேருமே பெண்கள் - சமகால எழுத்தர்களைப் பற்றி பேசி முடித்தார்கள். அதில் ஒரு பெண் பேசியது ஜெயமோகனின் 'அறம்' புத்தகத்தில் வந்த 'சோற்றுக்கணக்கு' என்ற கதையைப்பற்றி. அந்தக் கதை  பற்றி வேறு ஒரு சில நண்பர்களும் பின்னாட்களில் பேசக்கேட்ட பின் அந்த வருடம் வந்த என் தந்தையின் பிறந்த நாளுக்கு 'அறம்' புத்தகத்தையே பரிசாக அளித்தேன். நீண்ட காலமாய் அப்பாவின் அலமாரியில் இருந்த அந்த புத்தகம் சமீபத்தில் ஊருக்குச் சென்றபோது கண்களில் தென்பட, பொழுதுபோக்காய் ஓரிரு பக்கம் படிக்கத்தொடங்கி இன்று படித்தும் முடித்தாகிவிட்டது.

 

இது பன்னிரண்டு மனிதர்களின் கதை. உண்மை மனிதர்களின் கதை. சற்றுமுன் சொன்னேனில்லையா, ஒவ்வொரு பரிச்சயமான அந்நியர்களிடமும் போய் அவரது வாழ்க்கை நிலவரம் பற்றி கேட்டறியத் தூண்டும் எழுத்துக்கள் என்று, அது போன்ற கதைகள் இவை. புனைக்கதைகள் அல்ல, ஏதோ ஒரு தருணத்தில் இந்த எழுத்தாளரின் வாழ்வில் வந்து பினையப்பட்ட வேறு சில மனிதர்களின் கதை. 'அறம்' உண்மையிலேயே தர்மத்தை உயரக்கொண்டு போய் நிறுத்தும் கதையென்றால், 'வணங்கான்' சமூகத்தின் அதர்மங்களை எதிர்த்து நின்றவரின் கதை. பெண்ணுரிமை ஏதோ உடுப்பிலும் மது குடிப்பிலும் மட்டுமே என்றான இந்த காலகட்டத்தில், மிக மோசமான கொடுமைகளைக்கூட சகித்துக் கொண்டு தனக்குள்ளேயே புழுங்கிச் செத்த பல்லாயிரம் பெண்களின், பழைய தலைமுறை தெய்வங்களின் பாட்டை விவரிக்கும் 'தாயார்பாதம்'.  ஜீவகாருண்யம் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தான் என்று காட்டிச்சென்ற ஒரு அற்புதமான மனிதனின் கதை 'யானை டாக்டர்'. வலது கை கொடுப்பதை இடது கை அறியாது தான தர்மங்கள் செய்வது எப்படி என்பதை உணர்ச்சி பொங்க சொல்லித்தரும் 'சோற்றுக்கணக்கு'. சமூகநீதியும் இட ஒதுக்கீடும் ஒரு பிற்போக்கான செயலாகக் கருதப்படும் இந்த கால மக்களுக்கு அதன் பின்னால் இருக்கும் காரணங்களையும் அவலங்களையும் சுட்டிக்காட்டும் 'நூறு நாற்காலிகள்'. ஒரு சக மூத்த எழுத்தாளரின் இறுதிநாட்களையும் இயல்பையும் விவரிக்கும் 'பெருவலி'. மதமாற்றம் ஒரு பிரச்சினைக்குரிய நிகழ்வாக இன்று இருக்கையில், மதத்தின், மத விசுவாசத்தின் உண்மையான தாத்பரியத்தை கூறும் 'ஓலைச்சிலுவை'. கலையின் மேன்மையையும் ஆண்-பெண் உறவுகளின், அது குறித்த உணர்வுகளின் ஆழ அகலங்களை அளக்க எண்ணும் 'மயில் கழுத்து'. மனிதர்கள் உறவுகளைத் தாண்டி, சமூக வரைமுறைகளைத் தாண்டி ஒருவர் மீது ஒருவர் வைக்கக்கூடிய பாசம் மற்றும் பக்தியின் பலாபலன்களை சொல்லும் 'மத்துறு தயிர்'. பொது நலனுக்கு உண்மையாகப் பாடுபடுபவர்களை எல்லாம் பைத்தியம் போல நடத்தியும், சமூக நலனைக் குப்பையாக எண்ணி சுயநலம் பேணி வாழ்வோரை பெருமாண்பு கொடுத்தும் வாழ வைக்கும் இந்த முட்டாள் சமூகத்திற்கு ஒரு செய்தி போல 'கோட்டி'. 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்ற பழந்தமிழ் சொல்லுக்கேற்ப வாழும், வாழ விரும்பும் பிற தேசத்து மனிதரின் கதையாய் 'உலகம் யாவையும்'. இந்தப் பன்னிரு கதைகளும் பன்னிரு பாடங்கள். புத்தகம் வெறுமே சொற்கள் நிறைந்த காகிதங்களின் தொகுப்பல்ல, அவை படிப்பவரின் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை உண்டாக்கி, சமுதாய  மாறுதல்களுக்கு வழிகாட்டும் ஆயுதங்கள் என்று உணர்ந்த ஒருவரால் மட்டுமே இப்படி ஒரு புத்தகத்தை எழுத முடியும்.

 

கற்பனைக்கதைகளையும், காதல் கவிதைகளையும் தாண்டி நான் கற்கத் தொடங்கும் போது, சுற்றி நடக்கும் அவலங்களையும் சமூகச் சிக்கல்களையும் எளிய நடையில், இயல்பான சொல்வழக்கில் எனக்கு கற்றுத்தந்த முதல் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன். மனித மனங்கள் குறித்தும், அவற்றின் இருண்ட பக்கங்கள் குறித்தும் நான் முதலில் கற்றது அவர் கதைகளில் இருந்துதான். அழுகிய ஏதோ ஒன்றை நம் முகத்தில் வீசி, முதலில் குடலைப் புரட்ட வைத்து பின் அதிலிருந்து பரிசுத்தமாகும் வழியையும் சொல்வது போல், மனமாசுக்களைப் பற்றிப் பேசி, பின் அதிலிருந்து மீண்டு மனிதன் தன் மேன்மையை உணரவும் செய்வதுபோல் இருக்கும் ஜெயகாந்தன் எழுத்துக்கள். அந்த வகையில் என்னை மிகவும் பாதித்தவை 'ஒரு வீடு பூட்டிக் கிடக்கிறது' மற்றும் 'நான் இருக்கிறேன்' சிறுகதைகள். அது போல் மிக நீண்ட காலம் கழித்து என் இருப்பின் ஆழம் வரை சென்று என்னை உலுக்கியெடுத்த எழுத்துக்கள் இவை. குறிப்பாக 'தாயார்பாதம்' மற்றும் 'நூறு நாற்காலிகள்' என் ஆயுள் வரைக்கும் கூட வரப்போகும் அனுபவங்கள். 

           

புத்தகத்தை வாசித்து முடித்து புத்தக அலமாரியில் வைக்கும்போது தோன்றிய எண்ணம் - புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் இல்லாதவர்கள் காமத்தை விடவும் பரவசம் அளிக்கக்கூடிய, கடவுளை விடவும் ஆன்ம நிறைவு தரக்கூடிய ஒரு அனுபவத்தை இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

அறம், ஓர் அனுபவம்!

Book Review – Krishnayan, Kaajal Oza Vaidya

This great land of ours is blessed with not one but two grand epics that have remained the guiding forces, millennia after they were originally handed down. Of these, Mahabharata is larger and multidimensional. While Ramayana is all about righteousness, devotion and all things sacred, Mahabharata has appealed more to the masses, by dealing with the mundane aspects of human life, with all its pitfalls and trappings. While Ramayana strictly charts its whole course along the life of Rama, Mahabharata freely branches off into so many distributaries, enriching the land of Bharatvarsh with so many sub-tales, teaching Life through characters like Yayati and Rishyashringa, for example. Unlike Ramayana, the larger epic has rendered itself easily available for different interpretations and presentations. No wonder then that the most popular of God incarnates, Sri Krishna, is the guiding force of Mahabharat, moving seamlessly between Bhagavata and Bharata.

In the vast pantheon of Hinduism, Krishna and Ganesha have remained the most popular and widely worshipped Gods. Of them, Krishna yields more readily to all forms of worship. You can treat him like a child and pamper - like Yashoda (Vatsalya Bhava), treat him like a friend and share your troubles - like Sudama (Sneha Bhava), you can consider him a lover and devote yourself to him - like Radha (Madhura Bhava), or you can consider him your master and make his service your priority above all else - like his charioteer Daruka (Dasya Bhava). No matter how you consider him and call him, he is always ready to move ten steps towards you for every single step you take.

Krishna is, to use a simple expression, the most well-rounded of all beings - Purushottam. Take away Raavan, Ram has no reason for his avatar. If there were no arrogant Kshatriyas, there wouldn’t have been a battle-axe wielding brahmin Parasurama. Vaman, Varaha, Koorma and Narasimha were all here for the sole purpose of slaying Demons. Even the prophesied Kalki avatar could be averted, if people mend their sinful ways. But Krishna was never here for a sole purpose. Take away his slaying of Kamsa, his life would still shine bright and purposeful. Ignore his childish pranks at Brindavan and you can still have his mature Gita. Each of us can read the same Bhagavata and come away with so many different lessons of our own understanding.

While such a perfect incarnation impresses itself upon the fertile mind of a capable author, magic is bound to happen. This book, Krishnayan, is nothing less than magic, recounting the final moments of Krishna and the thoughts that could have crossed his human mind. Sitting alongside the guilt-ridden Jara, the hunter whose hands Karma used to shoot that arrow of Destiny, we readers all become witnesses to what transpired in the mind of that God in human form. The Krishna we all have known as a playful prankster, divine lover and a wise soul is, in this tale, tormented by his earthly attachments and duties, just the way Rama was. Not so surprisingly, either because this book is by a female author or because his whole life was beautified by the presence of great women, in his final moments Krishna is struggling to sever his bondage with three women – Draupadi the friend, Rukmini the wife and Radha the most blessed of all beloveds. I felt amused that even the great Krishna, true to his human form, couldn’t find all these three relationships in a single woman. But ignore my inopportune sense of humor, this book is intense beyond imagination.

Krishna lies dying near the confluence in Prabhas Kshetra. Tormented equally by the bleeding foot and the thoughts of having helplessly witnessed the self-inflicted massacre of Yadava clan. Adding to those woes were his bonds with the aforementioned women, three of the most special in his life. But was he waiting to be liberated from them or to liberate them? The book narrates it all in a deeply moving, equally enthralling manner. If you have known Krishna only as a cheerful person, a loving god and an epitome of Vairagya, you will get an entirely different experience. The writing tends to get depressing at times, with some character or the other soaking almost every other page with their tears, but considering the ethereal flow and narrative, that can be ignored. With all those beautiful philosophies propounded and lessons provided, I feel this more as a spiritual discourse, than an ordinary work of fiction.

The avatar of Krishna came to impart Wisdom and he performed his task to perfection from start to end. If his birth is an example of having faith in the Supreme, his childhood an example of Devotion, his youth an expression of Divine Love, his Gita the source of all that is worth knowing in this world, his death is a lesson on the inevitability of Karma. After all, isn’t it Vaali - killed by Rama in an ‘Adharmic’ way in his previous birth - who came back as Jara to set the score right, shooting that fatal arrow, hidden from Krishna’s view?! No wonder then that Krishna is called ‘Jagadguru’ – Universal Teacher. May he bless us all with wisdom!

Krishnam Vande Jagadgurum!

Ukraine vs. Russia – My Two Cents

The last thing that the world, slowly limping back to normalcy after the havoc of COVID pandemic, needed was a war and the autocratic goon Putin has managed to trigger what could possibly be one of the worst events of this year, or may even be, of our generation. Visuals of explosions and war weaponry in Ukraine brought back memories of a documentary that I watched on Youtube sometime back. The documentary was about World War I, touted to be the 'War to end all wars'. I followed up that learning with another documentary on World War II. While both these documentaries were absolutely unbiased and informative, I noticed something that stood out amidst all that chaos. Every time the leaders of the warring nations came into view, as a part of the news clips or propaganda videos, they were all looking prim and proper. Well-kempt hair, cleanly shaven chins, bespoke suits, shining shoes and well-fed, happy faces.

On the other hand, the soldiers, the real ones facing the heat of the battle, dying for that imaginary pride of nationhood, fighting the battles of rich men, were stuck at bunkers and desolate landscapes. These solders were all emaciated figures, dirty, muddy uniforms, untidy appearances, injured and bleeding humans, shaken spirits and scarred souls, far away from the people whom they truly love and who matter to them more in the actual scheme of things. It didn't matter which side they were fighting for. The 'leaders' at whose behest, for whose bull-dung ideologies the wars were being fought were all hale and healthy, safely sitting in fortified homes, while the men wielding the weapons, for whom these ideologies did little or no good, were dying in scores. The leaders were all being addressed by their names in the video, while those men in bunkers and war machines went almost always unnamed and were mere numbers in the final outcome - '54680 soldiers died here', '23459 died there', etc.

But doesn't such injustice prevail the world over, outside the war zones too?! Whenever pitched battles are fought anywhere, in the name of worthless 'isms', isn't that the common man that becomes cannon fodder? Just look through world history. The total number of 'leaders' and politicians that fought from the forefront for their principles can easily be counted with the fingers on the left hand, whereas the common soldiers, the unsuspecting acolytes, ordinary party workers who all died for the sake of some promulgated principles form a huge chunk of human race. Why such a disparity?! Why that senseless, thoughtless obeying of these worthless politicians?! For all our sleek toys and glittering gadgets, we still remain primitive tribes, foraging mobs that are ready to pounce on neighbouring people at the faintest hint of a threat.

I have always wondered what it would be like, if these politicians indulged in fisticuffs or Mexican standoffs by themselves, weapons in hands and settle score by finishing off one another, instead of pulling the whole world into such prolonged, costly but worthless wars. Imagine politicians who would immolate themselves for their professed principles, instead of instigating their innocent followers to take to the streets and kill or be killed by the people from opposing camps?!

In the movie Troy, Achilles, played by Brad Pitt, scoffs at Agamemnon, uttering 'Imagine a king who fights his own battles! Wouldn't that be a sight?!' before heading into a face-off. Imagine a world where politicians like Putin take to the streets, fighting for their own stupid ideologies, instead of pushing others into the jaws of Death!

A.

Book Review – The Book of Indian Kings: Stories & Essays

 

Image Source - Amazon.in

 

Well, technically, this isn’t a book, but a booklet. As just around 120 pages, this is a book that any capable reader can complete in a day at the most. An hors d'oeuvre of sorts, this book contains excerpts from books by 10 different authors – each well-renowned and established name on their own. Having read a few of their works, I thought that this would be a right book to test the waters on the writings of some other authors – works of whom I have been long wanting to read, but wasn’t sure where to start.

To go by the sequence of chapters in the booklet, Romila Thapar comes across as a historian who is old-school. Facts are laid down and presented in a purely academic fashion. No drama, no grand theatre of words on which the past events of history can play out again in front of our eyes. Interesting enough to make me want to pick her works though.

Abraham Eraly – I once had added his works to my Amazon wish-list en masse, only to remove them all as soon as I read a negative comment. My reading of his chapter vindicated my act. He comes across as bitter and cynical, waving away everything great about everyone as if it is all mere imagination or exaggeration. Not sure whether he is capable of understanding that history is a subject that is always contentious and simply scoffing at everything is the mark of those bitter old souls that spray acrimony at all around.

Kalki – the excerpt of his Tamizh magnum opus ‘Ponniyin Selvan’ is made to sound like a children’s tale, by inept translation. Hardly a page or two, I feel it is an injustice to Kalki while people like Eraly ate up so many pages.

Manu S. Pillai – Here is another modern historian who is full of sarcasm and disregard for the past. Though not on the same, bitter mould as Eraly, his treatment of past history and depiction, filled with derision and disregard for the sentiments, borders on sacrilege. Not sure why people like Eraly and Manu Pillai take pleasure in treating the past figures with disdain!

Salman Rushdie – I have a couple of his other works sleeping in my shelf. This one, an essay on Akbar, has given me a taste of what I can expect from them. Fluent, magical writing, but a tad too lengthy to my liking.

Jadunath Sarkar – One of the prominent historians of India, few people are aware of him these days. This excerpt, simple and straightforward writing, is interesting enough for me to want to read more of his works.

Rajmohan Gandhi, William Dalrymple and Khushwant Singh are all people whose works I have already read enough and relished. So, nothing much to add here.

Vir Sanghvi & Namita Bhandare – Their co-authored work on Madhavrao Scindia makes for interesting reading.

Overall, this is just an excerpt from the works of these authors and is not a complete book by itself. 3 stars!

A.

Happy Pongal / Makar Sankaranthi / Uttarayan!

 

Today, as is my wont on festive days, I went to the terrace at dawn to look at the Sun and sky. The world around was at its usual, serene best. The birds were busy with their morning songs and search for food. Stray animals were lazily relishing the remnant chill of the leaving winter. All kinds of people were busy with preparations for celebrating the day. The Sun was also slowly ascending. But the sight at the East was a lot more astounding today.

Instead of a sparkling ball of gold and orange, I saw an amorphous cloud blocking the view. Seen closely, the cloud looked like an embryo. As if burgeoning with the nectar of water itself wasn’t noble enough, the cloud seemed to be carrying the very life force of the Sun also within. With the sky playing womb and this cloud being embryo, a beautiful Sun soon grew out of it, filling the world with Her life-nourishing light and warmth. What an apt beginning it was to the day on which we express gratitude to the Sun for her boons of life!

Sun is the most visible Giver and Nurturer of life and it is no wonder then that people across the world worship the Sun in some form or the other. On this auspicious day, as the Sun begins her movement towards north, may She bestow upon you and yours all the good things in abundance. May your homes be filled with peace, good health and prosperity of the highest kind! Happy Pongal / Uttarayan / Makara Sankaranthi!

 

A.

Book Review - How to Avoid a Climate Disaster, Bill Gates

Well, let's face it. Climate change is the elephant in the room and it is slowly growing in size to loom large over the future of us humans. It may or may not wipe us all out, but it will definitely bring some not so pleasant changes to our lives. If you're aware and awake, I am sure you have already noticed its impact on the world around. Our summers are getting hotter and drier, winters bring in more chill, our storms are worsening and the rainfalls cause deluges all around. Reason? Climate change, caused by the accumulation of what are called 'greenhouse gases' in our atmospheric layers, preventing the Sun's heat from being radiated back into the void of the Universe. It is both a serious and urgent topic that more and more of us should be aware of. So, when I thought of learning about it, I let the aura of Bill Gates decide my choice and bought this as the first book on this topic. Alas, if only Bill Gates could write books as well as he could write software!

To begin with, this book doesn't justify all the negative opinions surrounding it. Bill Gates is neither the evil billionaire who wants the whole world to do his bidding nor has he written this book to earn extra income. Come on! After all this is a man that earns upwards of $20000 per minute, more than what many of us can earn over a year! So, minting some extra money on the side could not be his motivation. Two, he has obviously invested in many of the companies that are working on climate change solutions. If his intention is to raise more funds for his companies, he can simply dial up people like Buffetts and Ambanis, who are all in his phone's contact list for sure. I don't think he needed the effort of publishing a book to raise money.

Now that we have cleared it, Gates for sure has written the book with the good intention of creating awareness about climate change. His execution comes a cropper though. He has done many things right – trying to explain the impact of rise in mercury, how emissions cause that increase, causes of those emissions, current ground realities, ways in which we can reduce emissions and the challenges ahead that could thwart our efforts. But he does so in a less than perfect style. First, there are times when he sounds a bit repetitive. As a result, the writing style sags in many places. Two, he has written it with a view on how corporates and governments can bring in changes and not on how we as individuals are contributing to the problem and how we can solve it. Agreed that such a gargantuan problem threatening the whole world will not be solved by individual efforts alone, but the individual is what makes the world and I would have loved to see a couple of steps on how we can contribute more, in our daily lives. May be, that is just me expecting too much from a well-intentioned book. Finally, in the book’s introduction, he promises not to name the companies he is involved in, to avoid giving an appearance of favoritism, but ends up doing it page after, chapter after chapter, which justifies the criticism a little.

But trust me, this is a good book, written with the good intention of spreading awareness about climate change. Just that it didn’t thrill me much. But if you are looking to understand the topic at a general level, this book is a good primer for sure. 3.5 stars!

A.